Hoe omschrijven jullie zelf jullie muziek?
— Ik noem het kleinkunst met een badstoffen randje. Het is luistermuziek met warmte, zelfs als de tekst niet altijd vrolijk is. We hebben allemaal een andere achtergrond – ik ben klassiek gitarist, onze drummer heeft een punkverleden, de bassist-saxofonist komt uit de progrock. Maar het komt allemaal samen en het blijft kleinkunst in het Nederlands, maar vaak met een knipoog. Kleinkunst is voor mij toch altijd een beetje maatschappelijk, iets met een boodschap. Geen ‘doebiedoe I’m in love'-verhalen.
Zit dat maatschappelijke ook effectief in jullie teksten?
— Ja, ik probeer dat toch. Reisje rond de Wereld, onze eerste single, gaat over hoe snel het leven voorbijraast, hoe je soms niet doorhebt dat je volwassen geworden bent. Ons nummer Mijn Dorp gaat dan weer over mijn dorpsgevoel, over hoe belangrijk het is dat een gemeenschap blijft bestaan. Dat koester ik enorm.
Ben jij altijd de schrijver van dienst?
— Ja, ik schrijf de teksten en muziek. Meestal maak ik een demo alsof ik het alleen zou brengen, en stuur dat dan naar de anderen. Zij werken er verder op en dan passen we samen dingen aan – behalve de tekst, daar ben ik nogal koppig in. Niet omdat ik het perfect kan, maar omdat ik het zo moeilijk vind. Soms heb ik maar vier zinnen, maar dan zijn die wél exact wat ik wil zeggen. Dan bouwen we daar rond.
Waar komt de naam Pantoffel eigenlijk vandaan?
— Ik wilde een krachtig, kort Vlaams woord. Iets dat past bij onze warme, gezellige muziek. En tegelijk dacht ik ook aan het vestimentaire – iets dat visueel opvalt. Op het conservatorium liep ooit een kwartet rond dat Helden op Sokken heette. Zij speelden in kostuum – zoals het hoort in de klassieke muziek - maar met opvallende sokken. Mijn vriendin had thuis roze pantoffels liggen die ze niet droeg. Ik wél. En zo is het idee gegroeid. Nu spelen we dus altijd met roze pantoffels. Het breekt het ijs en maakt het minder ‘gewichtig’.
Jullie delen binnenkort een affiche met Hendrik Lasure. Hoe voelt dat?
— Ik kende hem al van zijn andere projecten, maar nog niet van zijn solo kleinkunstwerk. Dat heb ik pas ontdekt toen we samen geboekt werden, en ik was aangenaam verrast. Zijn Wolkje is meteen een favoriet geworden. Het is spannend om met iemand op het podium te staan die al veel meer ervaring heeft, maar net daarom ook leerrijk. Het concept van een double bill vind ik heel fijn. Je krijgt kruisbestuiving, het publiek ontdekt iets nieuws. Het maakt het optreden voor iedereen boeiender.
Naast Pantoffel werk je ook hier in Ter Dilft als theatertechnieker. Hoe is die combinatie ontstaan?
— Na het middelbaar twijfelde ik: naar het conservatorium of naar PXL in Hasselt voor geluidstechniek. Ik deed toegangsexamen, slaagde daarvoor en koos uiteindelijk voor het conservatorium. Maar die technische microbe is altijd blijven kriebelen, ik hielp in mijn vrije tijd nog mee met groepjes, bij theaterproducties, dat soort dingen. Daarna ben ik in het muziekonderwijs beland, maar daar voelde ik me na een tijdje niet meer op mijn plek. Toen er een tijdelijke vacature vrijkwam bij Ter Dilft, heb ik de sprong gewaagd. Dat is intussen 2,5 jaar geleden en ik doe het nog steeds graag.
Is fulltime muziek maken het einddoel? Of vind je dit op deze manier een ideale combinatie van je 2 passies?
— Als ik mag dromen: ja, dan zou ik misschien van muziek willen kunnen leven. Maar realistisch? Dat is heel moeilijk. Zelfs grote namen zeggen dat ze moeten knokken om rond te komen. Ik ben superblij dat ik via mijn job nu constant in contact sta met artiesten. Ik zie producties, ontmoet mensen, pik veel op. Dat inspireert me.
Wat brengt de toekomst nog voor Pantoffel?
— We hebben een EP uitgebracht – noodgedwongen beperkt, want het budget was klein. Maar het proces was enorm inspirerend. Er komt nieuw materiaal in december, dat is zeker. En verder... veel spelen. Al is dat niet evident. Als je eigen muziek maakt, is het traject altijd iets moeilijker. Met een coverband speel je sneller op een trouwfeest of klein festival. Maar dit is wat we willen doen. We geloven erin. En wie weet – misschien worden we ooit de ‘Spinvis van Vlaanderen’. Hij is ook pas later opgepikt. (lacht) Maar we zien wel. De goesting is er alleszins!
