Interview - Lokaal talent in Bornemse huiskamers

Kunnen jullie jullie eerste ontmoeting nog herinneren? 

— Ward: Ik kan niet zeggen dat ik me de allereerste les nog herinner, maar van het eerste jaar zijn er zeker wel momenten die me toch wel bijgebleven zijn. Toon was een jongen met een groot enthousiasme voor gitaar, hij nam snel dingen aan en oefende goed…Na een paar lessen kwamen wel al de vragen ‘Wanneer kan ik AC/DC leren spelen?’ en ‘Zou Nothing else matters van Metallica al lukken?’ Helaas was het antwoord dan vaak nog: nu nog niet. Dat typeert Toon wel: hij wil steeds hoger grijpen dan waar hij op dat moment klaar voor is. Heel ambitieus. Maar het is altijd een fijne evolutie geweest. En door stages te doen en door les te volgen aan de Kunsthumaniora werd de honger steeds groter. 

— Toon: Ja, ik voelde me klaar met de Latijnse in het middelbaar. Het werd tijd om mijn passie te volgen.  

— Ward: Je bent daar heel enthousiast aan begonnen, herinner ik me. Maar geleidelijk aan was dat dan toch wat aan het wegglijden. Het klikte niet supergoed met de leerkracht in Antwerpen. 

— Toon: Het was toen ook de Coronaperiode, de connectie met de leerkracht was niet optimaal, én ik was ook nog eens flink aan het puberen. Ik vond het dan wel fijn dat ik op maandag nog naar Ward kon komen. In het zesde middelbaar maakte ik dan toch de switch naar Leuven. Ik moet Ward zeker bedanken voor die ondersteuning die laatste jaren en om er ook het plezier in te houden. 

Ik herinner me trouwens wel nog de eerste keer dat ik Ward zag! We moesten toen nog fysiek komen inschrijven en er zaten 3 gitaarleerkrachten in een klein lokaal achter een tafel. Mijn mama’s vriendinnen hadden ook kinderen die gitaar speelden en ze kozen voor mij dezelfde leerkracht, omdat dat een goeie was! (lacht) Ward had toen bakkebaarden, dat herinner ik me nog zo goed. Ik was toen 10 of 11 jaar en vond dat nogal angstaanjagend. Ik hoopte even dat ik niet bij die man zou zitten. Maar vanaf de eerste les is dat goed gekomen en het werd beter en beter. 

Ter Dilft bestaat 50 jaar. Hoe lang komen jullie daarvan al over de vloer? 

— Ward: De allereerste keer zal iets van een 42, 43 jaar geleden zijn. Als kind kwam ik naar de bib en speelde ik hier basket en deed ik karate. Mijn broers gingen al veel sneller naar de Academie, ik was een beetje meer rebels:  na de schoolbanken overdag, ’s avonds nog eens op de schoolbanken, dat was voor mij geen optie. (lacht) 

Mijn oudste broer was ondertussen een heel goeie klassiek gitarist, maar hij speelde ook elektrische gitaar in een bandje en ik was daardoor eigenlijk meer getriggerd… Dus ik wou liefst elektrische gitaar leren, maar dat was toen zelfs nog geen optie, dus dan ben ik toch maar met de klassieke gitaar begonnen. En het moet gezegd, in de begindagen na het afstuderen heeft Eugeen Van lent, toenmalig directeur van het CC,  me toch wel kansen gegeven. Ik kreeg een podium in de Casteleyn, in kasteel d’Ursel, op het Bornemfestival Walter Boeykens… Een bijna levenslange connectie met Ter Dilft, zeg maar. 

— Toon: De eerste jaren waarin ik les volgde bij Ward speelden zich af in het gemeenschapshuis van Hingene. En toen ik les volgde in Ter Dilft was dat al in de huidige versie van de site. Ik hield van de fijne omgeving. Ik volgde ook elektrische gitaar en de infrastructuur was hier wel top: de lokalen zeer geluidsdicht en alles wat nodig is was er. Ik kwam hier trouwens tijdens free running ook wel eens op de daken lopen, geef ik toe. Dat werd niet altijd in dank afgenomen maar was wel heel tof. 

Weten jullie al wat jullie tijdens het huiskamerconcert zullen brengen? 

— Toon: We hebben natuurlijk momenteel allebei onze eigen ‘branche’. Ik ben zeer klassiek, wat natuurlijk ook te maken heeft met het feit dat ik in mijn masterjaar zit in het  conservatorium en binnen de lijnen gehouden wordt van echt klassieke muziek. Wat ik heel fijn vind trouwens.  
En Ward heeft natuurlijk met Los del Trè een prachtig trio waar meer rumba en gipsy muziek gespeeld wordt, en dat is toch iets anders, veel dansbaarder… Dus we moesten daar een beetje een midden in vinden en dat hebben we zo goed mogelijk gedaan. 

— Ward: Een rode lijn is ondertussen al getrokken. We moesten inderdaad op zoek naar een gemeenschappelijke draad voor dit concert.  Want ik herken wel het bad waarin Toon momenteel zit, waarin je vol wordt gesmeten en heel graag in vertoeft. Dan moet je samen zoeken naar ‘wat vinden we tof binnen dat klassiek’. Voor mij was het belangrijkste: er moet een lijn in zitten, je moet het kunnen linken, niet zomaar wat muziek bij mekaar brengen…