Interview - Tom Van Dyck & Alice Reijs

—  Alice: Erg hè. Dan kom je helemaal naar Berchem… Maar die titel is al zo allesomvattend en zegt al zo ontzettend veel. We willen niet te veel op voorhand weggeven.

Hoe dicht gaan jullie bij het verhaal blijven? Gaan jullie echt Adam en Eva vertolken?

—  Tom: Ja, we spelen Adam en Eva, dat kunnen we wel zeggen. Lastig hè, onze terughoudendheid? Maar we merken gewoon dat als we nu al te veel beginnen uitleggen van wat we gaan vertellen, dan geven we misschien al…

—  Alice: … te veel bloot.

—  Tom: Bloot… mooi!

Het is met vijgenbladen dus!

—  Tom: (lacht) Wie weet! Kom maar kijken om dat te ontdekken.

Hoe geef je op papier vorm aan zulke mythische figuren als Adam en Eva?

—  Alice: Alles hangt natuurlijk af van wat je gaat vertellen. Wij beginnen altijd met de personages: wie zijn die mensen, wat is hun karakter, hoe zit die psychologie van Adam in elkaar en hoe die van Eva? Als je daar voor jezelf uit bent, dan weet je ook hoe mensen zouden kunnen spreken en wat de topics zijn die ze zouden aanhalen.

— Tom: De goesting om nog eens iets samen te maken, was echt de drijfveer om aan deze voorstelling te beginnen. Dat we bij Adam en Eva zijn terechtgekomen, heeft alles te maken met het feit dat wij zelf een koppel zijn. We kwamen daardoor vanzelf bij dat oerkoppel uit. Want je begint als koppel toch telkens een soort mini-maatschappij, waar wetten zijn en waar goed en kwaad bestaat. Adam en Eva is het prototype van het verhaal van het begin van de mensheid: als koppel zet je nieuwe generaties op de wereld. Ook dát zijn wij.

— Alice: Wij hebben zelfs toevallig ook een kind dat Abel heet, ook al is dat bij ons een meisje. (lacht)

Hoeveel van jullie zelf zit er nog in deze Adam en Eva?

—  Tom: Laat ons zeggen dat we er niet vies van zijn om een aantal elementen van onszelf te gebruiken in ons verhaal.

—  Alice: Het is wel ook echt een beetje een stereotiep man-vrouw ding. Ik was verbaasd dat het zo goed beschreven stond overal. Eva’s acties komen bijvoorbeeld vaak voort uit een prikkelende nieuwsgierigheid.

—  Tom: En dat heeft Alice ook enorm in zich. Alice is een zeer nieuwsgierige madam. Ik ben sneller de man die stilte en eenzaamheid nodig heeft om tot rust te komen. En dat is misschien wat Adam dan ook wel weer in zich heeft. Die vond het eigenlijk wel goed in het paradijs. Voor hem moest er niet zo nodig in die appel gebeten worden. Die elementen gebruiken we graag om ons eigen koppelverhaal mee in de mix te gooien.

—  Alice: Natuurlijk heeft niet elke man of elke vrouw die eigenschappen in zich. Sommige mannen zijn heel nieuwsgierig en sommige vrouwen houden van rust en stilte.

—  Tom: Het gaat dus zeker niet alleen over Adam en Eva als mythische figuren, maar we willen het wel over mensen van vlees en bloed hebben en zetten in op die herkenbaarheid en kleine kantjes.

En jullie kennende, zetten jullie ook in op humor?

— Alice: Wij proberen het wel een beetje behapbaar en toegankelijk te maken, en dan is humor en lichtheid wel fijn. We houden er zelf heel erg van, ook al zijn wij niet zo’n grappige schrijvers. Onze teksten zijn misschien niet altijd grappig op papier, maar eens we beginnen praten over hoe we het gaan spelen, dan moeten we wel lachen. Dat maakt het ook fijn om met elkaar te werken.

— Tom: Ja, wij vertrekken eigenlijk altijd van ons als speler. En dit wordt wel de eerste keer dat wij gewoon met ons tweetjes samen op het toneel zullen staan. Dat is nog nooit gebeurd.

— Alice: We hebben natuurlijk wel al samen geschreven. We maakten samen de televisiereeks Den elfde van den elfde. Dus we wisten wel waar we aan toe waren. Ik vind dat idee van ergens samen aan kunnen werken wel gezellig, anders moet je er niet aan beginnen.

Zijn jullie de enige 2 betrokkenen bij het project? Er is geen regisseur?

—  Tom: Nee. Af en toe laten we wel dingen lezen aan onze inner circle. Dramaturgen en collega-acteurs geven ons dan feedback en misschien halen we er in de laatste fase ook nog een coach bij. We zitten zeker niet onder onze stolp.

—  Alice: Omdat je zo dicht op dat materiaal zit, zie je sommige dingen zelf echt niet. Als je iemand er van buitenaf met een andere insteek naar laat kijken, is dat altijd een meerwaarde.

—  Tom: We zitten ook al in de fase dat onze kinderen oud genoeg zijn en als klankbord kunnen dienen. Dus we krijgen ook feedback vanuit de generatie twintigers.

Die misschien over het algemeen moeilijker in theater komen.

—  Tom: Voilà. Deze voorstelling zal dus zeker twintiger-proof zijn! (lacht)

Kunnen jullie na een werkdag ’s avonds nog wel gezellig samen rond de tafel zitten?

—  Tom: Daar moeten we inderdaad mee oppassen. Alice, jij hebt wat de neiging om door te gaan, door te gaan, door te gaan. Je hebt me dat altijd verweten, maar je bent eigenlijk in hetzelfde bedje ziek. En wat ook moeilijk is: wij hebben geen filters bij elkaar. Wij praten zonder omweg. Dat is soms wat heftig.

— Alice: Het is ook moeilijker om elkaar te overtuigen. Je hebt minder geduld om naar elkaar te luisteren.

Het wordt hier bijna een therapiesessie.

— Tom: (gespeeld ernstig) Onze huwelijkstherapeut had ons aanbevolen om samen een voorstelling over een oerkoppel te maken. Dus eigenlijk is dit een win-win: het werkt therapeutisch en het brengt op die manier ook nog wat geld in het laatje.

Dankzij die therapeut komen Adam en Eva in november dus ook sorry zeggen in Bornem…

— Tom: Vol gaarne! Als theatermaker en acteur is het heel fijn om vaste plekken te hebben waar je kan terugkomen, waar er geloof wordt gehecht aan het parcours dat je aflegt. Plekken die in ons geloven en waar we mogen lukken en mislukken. Ik vind dat heel waardevol.

— Alice: Maar het gaat lukken hoor nu!

— Tom: Ja natuurlijk! Dat spreekt voor zich.

En zo niet, dan zeggen jullie daar allicht gewoon sorry voor!