Interview - Mich & Raf Walschaerts

Waar mag het publiek zich aan verwachten?

— Mich: Dit is iets anders. Geen theater, geen cabaret, maar echt een concert.

— Raf: We spelen 24 nummers in twee uur, in plaats van de zes die we normaal doen in een voorstelling. Er zitten hier en daar nog theatrale accenten in – dat kunnen we niet laten – maar het is echt een concertbeleving.

Wat maakt dit dan anders dan eerdere shows?

— Raf: In onze gewone shows zit een verhaalstructuur. Dat is hier niet. Maar onze liedjes blijven uiteraard op zich wel verhalend.

— Mich: Maar de muziek staat hier nog meer centraal dan anders, niet de scènes of de vertellingen ertussen.

Zijn het alleen nummers van de nieuwe plaat?

— Raf: Nee, ook de bekende nummers komen zeker aan bod. Maar we spelen wel de volledige nieuwe plaat. En dat is plezant: het is afwisseling voor ons, want meestal staan we met z’n tweeën op het podium. Nu zijn we met een band.

Hoe is die nieuwe plaat tot stand gekomen?

— Raf: We hebben voor het eerst met een producer gewerkt: Jo Francken. En voor het eerst is het ook echt een studioplaat geworden die op de radio gedraaid wordt.

— Mich: Het is ook de eerste keer dat een plaat op zichzelf staat, los van een voorstelling. Vroeger waren onze platen altijd het gevolg van een tour. Nu zijn we vanuit de muziek vertrokken.

Heeft dat invloed gehad op de manier waarop jullie werken?

— Mich: Absoluut. We wilden eerst de voorstelling Grind en deze plaat tegelijk maken, maar dat lukte gewoon niet. Uiteindelijk zijn het twee totaal aparte trajecten geworden.

— Raf: En nu is het concert een logische spin-off van die plaat. We vroegen onze boeker om een paar concerten, en voor we het wisten zaten we aan tachtig shows.

Bijna 40 jaar Kommil Foo intussen. Zijn jullie zelf veranderd?

— Mich: In de kern doen we nog altijd wat we deden toen we begonnen: liedjes, vertellingen, visuele elementen. Alleen is het publiek wat groter geworden.

— Raf: We hebben nooit geprobeerd om iets te maken dat ‘beter zou scoren’. We hebben gewoon altijd gedaan wat we graag doen. En blijkbaar sprak dat een groot publiek aan.

Is jullie publiek ook mee geëvolueerd?

— Mich: Niet echt veranderd, maar wel mee ouder geworden (lacht). Gelukkig komt er wel telkens nieuw bloed bij.

— Raf: Mensen die ons in 1994 in Ter Dilft zagen met Plank toen ze bijvoorbeeld 40 waren, zijn nu 70. En ze blijven komen, vaak met hun kinderen nu. Dat is eigenlijk mooi: het groeit gewoon mee.

— Mich: We voelen ons daar comfortabel in. We proberen geen jonger publiek ‘te halen’. Ze komen als het hen raakt.

En stoppen… komt dat ooit in zicht?

— Raf: Zolang we gezond blijven, zie ik ons niet stoppen. Misschien wat minder toeren.

— Mich: Maar zolang het lukt, blijven we spelen. We hebben ondertussen ook een mooi repertoire waar we uit kunnen putten.

Dus nog geen pensioenplannen?

— Raf: (lacht) Nee. Laat ons afspreken dat we binnen twintig jaar nog eens een interview doen!